perde açık

Bazı insanlar hayatına girmez.
Bir anlığına bir kapı aralar.

Ben o kapıdan geçtim.

Ne olduğunu çok da anlamadan,
daha çok hisle,
daha çok ben olarak işte.

Bir süre
her şey mümkün gibi.
Kalp açık, zihin sessiz,
rahatım.

Sonra bir şey değişmiyor aslında.
Sadece perde biraz daha açılıyor.

Ve sahne görünüyor.

Aynı kişi,
ama başka bir yerden.

Bir bakış,
bir tavır,
bir cümle…

Ve içimdeki o açık alan
yavaşça kendini geri topluyor.

Zorla değil.
Sadece artık orada kalmak istemeyerek.

Garip bir şekilde
bir duygusu yok.

Sadece şu var:

“Demek ki bu kadar.”

Bazen birini değil,
onun yanında açılan halini seversin.

Ve o hal
o kişiye ait değil.

Bugün
aynı yüzü başka bir ışıkta gördüm.

Ne merak ettim,
ne yaklaştım.

Sadece
tanımadığım bir yüz.

Bazı şeyler
kapanarak değil,
anlamını yitirerek biter.

Bir sabah uyandım
ve içimdeki şey
sessizce çözülmüş.

Ne büyük bir karar,
ne bir vedalaşma.

Perde açık.